Twintig jaar Amsterdamse Senior Pride

De Amsterdamse Senior Pride viert dit jaar haar twintigjarig bestaan met een spetterend jubileumconcert op de Nieuwmarkt. Ooit begonnen als Grey Pride – om de oudere generatie roze stadsbewoners en pioniers zichtbaar(der) te maken, te eren en in het zonnetje te zetten – is het feest volgens de Telegraaf uitgegroeid tot een niet meer weg te denken onderdeel van de Pride-agenda.

Dat Amsterdam dit jaar de World Pride in huis heeft gehaald is, aldus de jarige organisatie, best iets om trots op te zijn.  “Zeker omdat we daar zelf ons steentje aan hebben mogen bijdragen”, weten humanistisch verzorger Anton Koolwijk, één van de mannen van het eerste Senior Pride-uur, én huidig voorzitter Paul Rijpstra. In Mexico, waar de beslissing werd genomen, viel de presentatie van hun seniorenaanpak in de smaak. Rijpstra zegt in de Telegraaf : “Voor veel andere buitenlandse inzendingen was onze manier van werken een eyeopener. Daar kennen ze zo’n programma voor ouderen nauwelijks en ligt het accent toch meer op mooie, jonge hunks. Maar ja, die worden óók ouder.”

Opnieuw in de kast

Koolwijk kent volgens de Telegraaf als humanistisch verzorger als geen ander hoe lhbt+-ouderen in een isolement kunnen raken als ze alleen komen te staan, afhankelijk worden van thuiszorg of in een verzorgingshuis belanden. “Ouderen zijn per definitie al minder zichtbaar.” En veel roze senioren waren – soms ook nu nog – angstig om voor hun seksualiteit uit te komen en ‘kropen’ opnieuw in de kast. “Onder meer uit vrees dat andere mannelijke bewoners dan niet meer met hen aan tafel wilden zitten omdat er gezegd kon worden: ‘Die is vast ook zo’.”