Zo lang mogelijk thuis, maar er zijn grenzen

Zo lang mogelijk thuis blijven wonen klinkt mooi, maar wat als mensen zelf de problemen niet zien of geen hulp willen? Dan is er actie van een deskundige nodig. Het Eindhovens Dagblad sprak met een specialist ouderengeneeskunde van BrabantZorg, die alleen in de wijk werkt. De krant schrijft over heftige voorbeelden. Zo vertelt de arts over een man die in de tuin plaste en poepte en in een vies huis vol vliegen woonde. Hij wilde absoluut niet door de thuiszorg verzorgd worden. “Mensen die niet goed meer voor zichzelf kunnen zorgen, zorgen ook niet meer goed voor hun woonomgeving. Ik kom vaak in vieze huizen. In de auto heb ik altijd hygiënische doekjes liggen.”

Lang niet altijd onwil

Soms is een rechterlijke machtiging nodig waarmee mensen uit huis geplaatst kunnen worden, vertelt de specialist in het Eindhovens Dagblad. “Bij een 84-jarige mevrouw die het zelf niet meer redde, thuiszorg weigerde en niet goed meer at, vond ik dat echt nodig. Zij was daar toen heel verdrietig over, maar fleurde in het verpleeghuis enorm op. Nu is ze blij met haar nieuwe plek. Zorg weigeren is lang niet altijd onwil. Vaak zit er angst of een ander gevoel achter en willen ouderen vasthouden aan het vertrouwde.”

Doet de klok het nog?

Bij huisbezoek doet de specialist ouderengeneeskunde  onderzoek dat al begint bij het moment waarop zij op de bel drukt. “Hoe lang duurt het voordat iemand opendoet? Eenmaal binnen kijk ik ook goed rond. Lukt het om koffie of thee te zetten? Is de woning netjes? Loopt de klok? Dat zijn allemaal bruikbare signalen.”

Wat mantelzorgers, kinderen en buren vinden, speelt mee, maar de specialist ouderengeneeskunde is er in eerste instantie voor de cliënt. “Zonder oordeel ga ik zo’n gesprek in. Ik vertel dan dat er zorgen zijn en dat ik wil helpen. Maar als de mantelzorger het echt niet meer redt, dan is dat wel onderdeel van het probleem.”