Alsof wonen recht is met houdbaarheidsdatum

“In discussies over woningnood hoor je steeds vaker dat ouderen plaats zouden moeten maken voor de jongere generatie: starters, jonge gezinnen op de huizenmarkt. Alsof wonen een recht is met een houdbaarheidsdatum. Alsof ouder worden automatisch betekent dat je moet inschikken, verhuizen, verdwijnen.” Dat schrijft Puri Montañés uit Apeldoorn in een gastcolumn in de Stentor.

Gaat voorbij aan de realiteit

“Tegelijkertijd wordt van diezelfde ouderen verwacht dat zij zolang mogelijk thuis blijven wonen. Met zorg vanuit de omgeving. Vanuit kinderen. Vanuit mantelzorg. Vanuit buren. Dat klinkt warm en betrokken, maar gaat voorbij aan de realiteit. Niet iedere oudere heeft kinderen. Niet iedere oudere heeft mensen om zich heen. En niet iedere oudere heeft de middelen om zorg, fatsoenlijke zorg, in te kopen.”

Zo is zelfredzaamheid geen keuze

Zo wordt zelfredzaamheid geen keuze, schrijft Puri Montañés in de Stentor, maar een eis. En wie daar niet aan kan voldoen, raakt langzaam buiten beeld.. “Wanneer ouderdom wordt geframed als een probleem dat opgelost moet worden, verschuift het gesprek van waardigheid naar efficiëntie, van zorg naar doorstroom.”

Beginnen om naar elkaar om te kijken

Als we allen nou eens zouden beginnen om naar elkaar om te kijken, is de oproep van Puri Montañés in de Stentor, zonder tweede agenda. “Niet omdat het goedkoper is, maar omdat het menselijk is. Dan ontstaat er geen wij-zij-denken tussen jong en oud, maar verbondenheid tussen generaties.”

Geen luxe maar beschaving

Dat vraagt volgens Puri Montañés ook om verantwoordelijkheid van de overheid.” Als de regering middelen aandraagt, zodat gemeenten fatsoenlijk voor deze mensen kunnen zorgen en hen waardige laatste jaren gunnen, dan spreken we niet over luxe, maar over beschaving.”