Om mijn oude vader zit een labyrint van regels

“Afgelopen maand kwam het leven van mijn hoogbejaarde vader op zijn kop te staan”, schrijft Armand Leenaers uit Heerlen in Trouw. “Zelfstandig wonen lukte niet meer. Helaas betekent dat niet dat je naar een verzorgingshuis mag. Daarvoor zijn indicaties nodig. En die krijg je pas als het mis gaat. Daar kon je op wachten, en er kwam een spoedopname in het ziekenhuis, met ontslag uitgerekend op een zaterdagmiddag.” Daarna de mallemolen om hem ergens onder te brengen waar acute zorg wordt verleend.

Door geld gedreven systeem

Door toedoen van een doortastende casemanager dementie kwam er na twee weken een permanente verblijfplaats. Leenaers vraagt zich in Trouw bij dit alles af: waarom? “Dat is geen verwijt aan betrokkenen. Stuk voor stuk toegewijde en altijd vriendelijke zorgprofessionals die geholpen hebben waar ze konden. Maar waarom maken wij van onze ouderenzorg een labyrint van wetten en regels? Mensen lijken gevangenen in een door geld gedreven systeem van vinkjes zetten.”