Kunt u nog smakelijk eten?

Tandarts-geriatrie Peter de Goede is zo’n 25 keer per jaar vrijwilliger op een vitaliteitsdag oftewel een meet-, weet- en beweegdag. Op zo’n dag krijgen ouderen van verschillende (para)medici advies op maat. Tijdschrift Dental Tribune liep een middagje mee en zag De Goede onvermoeibaar strijden voor ‘leeftijdsproof’ gebitten.

Waar komt zijn grote drive vandaan om ouderen te helpen met hun mondgezondheid?  De Goede: “Ik vind het pas leuk worden als het moeilijk wordt. Bovendien: als ik het niet doe, doet niemand het. Dan zijn de kwetsbaren uit beeld en krijgen ze niet de zorg die ze nodig hebben.”

Kwaliteit van leven

“De vraag die ik vaak stel, is: kunt u nog smakelijk eten? Want dat geeft kwaliteit van leven. Als je in een verpleeghuis woont, misschien in een rolstoel, dan heb je niet zoveel meer. Smakelijk  kunnen eten is dan ook een sociaal gebeuren. Het is niet gezellig als je niet kunt kauwen en met een rietje vloeibare voeding krijgt. Aan tafel kunnen eten heeft sociale waarde en geeft geluk.”

Stel het niet uit

De Goedes boodschap, die hij volgens Dental Tribune meerdere keren herhaalt, is: stel het niet uit, maak het gebit nu in orde, nu het nog kan. “Er komt een moment dat je daar als oudere lichamelijk of geestelijk te zwak voor bent. Bovendien wordt het voor tandartsen ook steeds lastiger om het gebit in orde te krijgen als mensen ouder worden.”

Seniorisme

De Goede heeft wekelijks een telefonisch spreekuur. De meest gestelde vraag op dat spreekuur, vertelt hij tegen Dental Tribune: ‘Ik ben 82 jaar, moet ik nog aan een behandeling van mijn gebit beginnen?’ De Goede: “Het gaat dan eigenlijk om de vraag: ben ik het nog waard? Dat is heel erg. Ik vind dat iedereen recht heeft op een plan. Ouderen en kwetsbaren worden vaak gezien als een kostenpost. Er is sprake van seniorisme: leeftijdsdiscriminatie. In het verpleeghuis is mij letterlij gezegd: ‘Mondzorg is niet meer nodig, deze meneer of mevrouw gaat toch snel dood’. Ook familie zegt soms: dat hoeft niet meer. Ouderen gaan zichzelf soms ook als kostenpost zien en denken dat het niet meer nodig is.”