Hofje, gek genoeg, niet deprimerend

Aaf Brandt Corstius schrijft in haar column in de Volkskrant over het Occo Hofje in Amsterdam, waar de onlangs overleden Marjan Berk woonde en waar deze ook haar laatste boek over schreef. ‘In deze kleine kamer zou ik dus aan mijn laatste reis beginnen!’, schrijft ze  volgens de columnist opgetogen. ‘God, wat was ik gelukkig.’

Gewone levens

Berk begon alle bewoonsters te interviewen. Gewone levens, van gewone vrouwen, en juist dat maakt het interessant, aldus Brandt Corstius. “Iedereen is in de 70 à 80 jaar dat ze leeft blijkbaar wel een keer gescheiden, zag mensen om zich heen sterven, moest zich als kind vaak staande houden met lastige of afwezige ouders, trouwde met de verkeerde man en daarna nog eens en nog eens, mocht niet werken of moest juist heel hard werken. En uiteindelijk eindigen ze dan, vaak gelukkig, in dit hofje voor ‘Arme Weduwen sonder kinderen, of arme Vrijsters… booven de vijftig jaaren oud’.

Wachtlijst

Brandt Corstius besefte ineens, schrijft ze in de Volkskrant, “dat ik ook al in zo’n hofje zou mogen wonen. Wat me, gek genoeg, niet deprimerend leek. Zoals een van de bewoonsters aan Berk vertelt: ‘Er gaat ook troost uit van de omgang met oude vrouwen: het bij wijze van spreken gezamenlijk ondergaan van de toenemende afhankelijkheid, van het kleine en het grote lichamelijke verlies.’ Ik googelde: ‘Occo Hofje wachtlijst’.”