Dichter bij ouders gaan wonen vooral zelfbelang

Het klinkt logisch: als ouderen zorgbehoevend worden en meer mantelzorg nodig hebben, dan willen ze dichter bij hun kinderen wonen. Of de kinderen gaan om die reden weer wat dichter bij hun ouders wonen. Maar dat is niet het geval, blijkt volgens Trouw uit een gedetailleerd onderzoek naar verhuisredenen.

Niets menselijks is de verhuizer vreemd, kun je concluderen uit het onderzoek van Clara Mulder (Rijksuniversiteit Groningen) en Niels Kooiman (CBS) in het demografische vakblad Demos, aldus Trouw. Bij pakweg een vijfde tot een kwart van verhuizers over langere afstand speelt mee dat ze dichter bij familie willen wonen. Maar voor de 30- tot 64-jarigen onder hen, lijken de eigen behoeften belangrijker dan die van hun ouders. Ze zeggen meer contact mogelijk te willen maken tussen kleinkinderen en grootouders – het is niet zo expliciet benoemd, maar ook de mogelijkheid van een oppasdag is vermoedelijk handig, denk je dan.

Eerder onderzoek

Want als de ouders wel echt zorgbehoevend zijn, blijken de 30-plussers juist minder vaak naar de senioren toe te bewegen. Wat overigens aansluit bij eerder onderzoek: mensen in deze leeftijdscategorie gingen vooral dichter bij hun ouders wonen als ze zelf gescheiden waren, alleenstaand waren, een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvingen of onlangs hun eerste kind hadden gekregen.

Woning beter geschikt

Voor wie de jongere generatie nu beschuldigt van vergaand egoïsme, schrijft Trouw: andersom verhuizen ouderen die zorgbehoevend zijn ook niet richting hun kinderen. Ze verhuizen wel vaker dan ouderen die geen zorg nodig hebben, maar dan eerder naar woningen die daar beter geschikt voor zijn – denk aan beter toegankelijke panden, dichter bij ziekenhuizen of andere voorzieningen. Sterker nog: ouderen die formele zorg gebruiken en ten minste één kind hadden dat op grotere afstand woonde, verhuisden juist vaker in een andere richting dan in de richting van de kinderen.

Dan zet je die stap niet meer

“In die fase zet je niet meer de stap om dicht bij de kinderen te gaan wonen”, zegt Clara Mulder. “Dan blijf je óf zitten, of je gaat naar een geschiktere woning of een verzorgingstehuis. Tegen die tijd is de zorgbehoefte zelf niet meer een reden om richting de kinderen te verhuizen.”