Winterweer onthult een generatieverschil

Terwijl de jongeren behoedzaam hun fatbikes aan de hand nemen, trappen ouderen stoïcijns door. Sneeuw onthult iets over voorzichtigheid bij verschillende generaties, schrijft Christiaan Weijts in NRC.

“Vergeleken met die ouderen ís sneeuw ook iets uitzonderlijks voor wie dit millennium is geboren. Ouderen hebben domweg meer sneeuwkilometers gemaakt. Hun lijven herinneren zich nog hoe je over gladheid loopt en rijdt.” Maar het is vooral de mentaliteit, aldus Weijts (schrijver en essayist) in NRC: “Zelfredzaamheid was voor de babyboomer heilig. Je gaat gewoon, je regelt het. De jongere generatie groeit op met de instructie dat voorzichtigheid iets positiefs is. Er zijn schema’s, waarschuwende apps, begripvolle werkgevers.” Daar komt alle media-opwinding bovenop, schrijft Weijts: Sneeuw is niet langer wit maar geel, oranje of rood.

Schoolapp checken

“Van alle kanten horen jongeren dat sneeuw een risico is. Niet in de laatste plaats van hun eigen ouders – mijn eigen generatie, ergens tussen boomer en snowflake. Eerlijk gezegd had ik mijn kinderen ook op het hart gedrukt de tram te nemen, wat ze niet deden. Angstvallig checkte ik in de schoolapp of ze niet als afwezig zijn geregistreerd, en dus veilig waren aangekomen.”

Controledrang

Wetend dat een vervelende val langdurige consequenties kan hebben, neigt de door Weijts in NRC beschreven roekeloosheid van een oudere man bij hem in de straat “naar een vorm van nostalgie, even achterhaald als rijden zonder gordel en met alcohol op. Maar als we niet oppassen is het onze eigen controledrang die de sneeuwvlokjes baart. Zelf ben ik zo vaak door de sneeuw naar school gefietst. En kinderen moeten af en toe onderuitgaan om ervaringen op te doen.”

IJsvrij was anders

In de jaren 80 en 90 hadden we geregeld ‘ijsvrij’. Dat was niet uit voorzorg, maar omdat we dringend het ijs op moesten. IJsvrij betekende: naar buiten, niet naar binnen. Nu eindigt de rector een bericht over de schoolsluiting met: “Doe hoe dan ook voorzichtig.”