Wat de geheugentest zegt

‘Ik kies voor een late diagnose.’ Daarmee besluit Marjoleine de Vos in NRC haar column over de geheugentest.

‘Nee, dat is de verkeerde la, ik moet een la lager hebben. Stom, denk ik, dat weet je toch. En dan vraag ik me af: gebeurt me dat vaker tegenwoordig? Is het een Symptoom?’

Dementiesites vinden het enorm belangrijk dat er vroeg een diagnose wordt gesteld, schrijft De Vos in NRC. ‘Dat zou een opluchting betekenen voor de ‘patiënt’ en voor de omgeving. Interessante opvatting van opluchting hebben ze daar. Mijn idee van opluchting is: nee hoor, dat is geen alzheimer.’

Geen vaardigheden maar symptomen

‘Om mezelf op te luchten, maar lichtelijk bevend, de ‘Geheugentest’ gedaan op Alzheimer Nederland. Die was heel anders dan ik had verwacht: geen vaardigheden, maar symptomen die je dan tussen ‘nooit’ en ‘heel vaak’ kunt aanvinken. Zoals: Niet op de naam letten als iemand zich voorstelt. Wegdromen als iemand tegen je praat. Een kamer inlopen en vergeten zijn wat je daar ook weer kwam doen. Niet op een woord kunnen komen terwijl het op het puntje van je tong ligt.’

Gradaties aangeven erg moeilijk

De Vos denkt dat zij haar hele leven al alzheimer heeft, schrijft ze in NRC. ‘Ik durfde bij geen enkele vraag ‘nooit’ aan te kruisen, want hoewel ik niet voortdurend tegen mensen op bots of alles steeds uit mijn handen laat vallen kan ik ook niet naar eer en geweten beweren dat dat nooit gebeurt. Maar wegdromen en niet luisteren: best vaak! Of ‘heel vaak’?’ Gradaties aangeven is erg moeilijk, beschrijft de columnist.

Is het vandaag of gisteren

‘Geen idee wat je op deze manier vroegtijdig op het spoor komt en wat voor type opluchting je hierbij kunt opdoen. Ik denk bij alzheimer toch meer aan ‘Is het vandaag of gisteren’ zoals in Vasalis’ gedicht over de ‘dierbare, sneeuwwitte astronaut’ die haar moeder geworden is. (En dat schijn niet eens over dementie te gaan, althans, haar moeder was niet dement).’