Waarom hebben ouderen toch zo’n haast?

Rosanne Hertzberger vraagt zich in haar column in NRC of we (in tijden van AI) bij het groeiende leger van ouderen kunnen afkijken hoe je enigszins waardig leeft als overtollige. “De één doet dat overduidelijk beter dan de ander”, constateert de columnist, nadat zij deze week terecht kwam een kudde senioren op pad voor hun coronabooster. “Sommigen laten zich vrolijk assisteren, berustend in hun lot, zich amuserend over de dingen. Anderen weigeren trots en krampachtig elke assistentie. Tussen de rollators beent altijd zo’n vitale autonome zeventiger voorbij. Onnatuurlijk hard lopend. Type Erik Scherder. Zo iemand die op gezette tijden van zijn stoel springt, voor 30 seconden squat, plankt, een kwartier viool speelt, brain games doet. Use it or lose it. Die mensen willen – natuurlijk – geen arm.”

Leven met de dood op de hielen

Eigenlijk is het absurd hoe enthousiast onze gepensioneerden de elektrische fiets hebben omarmd, aldus Hertzberger in NRC . “Al die helmen met grijs haar eronder op het fietspad. Waarom hebben ouderen toch zo’n haast? En steeds wanneer ik word ingehaald denk ik: ze worden opgejaagd. Ze leven met de dood op de hielen, en hoe dichter die bij komt, hoe meer gas ze geven.”

Het leven bij de lurven grijpen

Er wordt volgens de NRC-columnist nu een generatie oud, die misschien wel het allerslechtst is in oud worden. “Het slechtst tegen haar verlies kan, die altijd in charge was en in charge wil blijven. Een generatie van mensen die nooit gelaten en godvrezend hun lot willen accepteren, zoals ze hun ouders hebben zien doen, maar het leven bij de lurven grijpen.” Mensen die helemaal nóóit willen worden ingehaald. Ze werpen volgens de columnist de handdoek nog liever in de ring – autonoom, met regie, tot het laatst met opgeheven hoofd – dan dat ze wachten tot hun fysieke lichaam er de brui aan geeft.