Vergrijzing is frame, verzilvering strategie

“Elke keer als het woord ‘vergrijzing’ valt zien we geen statistiek, maar een rampenfilm. Een grijze golf die de zorg overspoelt, een pensioenbom, een economie die de afgrond in schuifelt.” Dat schrijft Tom De Bruyne in de Telegraaf. Hij is partner bij SUE & The Alchemist en auteur van het boek Gamechangers: Hoe kleine ingrepen grote verandering ontketenen.

Demografie hoeft geen noodlot te zijn, aldus De Bruyne: In elk systeem bepalen regels, buffers en verwachtingen of iets een crisis wordt of een kans. Hij beschrijft hoe in een podcast het vergrijzingsprobleemframe werd doorgeprikt en.drie inzichten bleven hangen. Eén: Nederland zit op een uitzonderlijke pensioenbuffer. Twee: we hebben al een belangrijke regel ingebouwd die veel landen niet durfden, (de AOW-leeftijd beweegt mee met de levensverwachting), drie: het menselijk kapitaal van ouderen is óók veranderd.

Senioriteit als hefboom

Senioriteit is vaak een productiviteitshefboom, schrijft De Bruyne in de Telegraaf: minder fouten, snellere beslissingen, betere coaching, hogere kwaliteit. Zo wordt het verhaal niet: ‘hoe redden we het met al die ouderen?’ maar: ‘waarom sturen we een groot deel van ons talentreservoir collectief naar de kleedkamer?’ “Dáár begint verzilvering.”

Te weinig fantasie

“We klagen over vergrijzing, terwijl we systematisch talent wegjagen. We roepen dat we handen tekortkomen, maar sturen zestigers de kleedkamer in. We willen innovatie, maar ontmantelen de kennislagen waar innovatie op leunt. Verzilvering is pragmatiek: maak doorwerken makkelijker, bouw serieuze deeltijdrollen, zet senioren structureel in als leermeester.” Dan blijkt dat de ‘grijze golf’ vooral een organisatieprobleem was, aldus De Bruyne in de Telegraaf. “We hebben niet te weinig mensen, maar te weinig fantasie over hoe je talent inzet. En dat is goed nieuws, want fantasie kunnen we bijsturen”