Ik beken: ik gedroeg me deze week als senior

‘Het kwam natuurlijk door dat geglibber over de half-bevroren straten’, schrijft Leonie Breebaart in haar column in Trouw. ‘En doordat ik een paar weken geleden, na een val van de trap, met een been in het gips rondliep en in die toestand bijna door een jongere op een elektrische fiets werd aangereden. Daardoor voelde ik me deze week kwetsbaar. Mijn knie deed pijn, ik was bang om te vallen, ineens was ik een ‘senior’.’

De columnist overpeinst in Trouw ‘allemaal goed bedoelde informatie’ (zoals de Sire-campagne en het verhaal over een 92-jarige hardloopster in haar eigen krant) en concludeert: ‘Benadrukken dat senioren écht niet zo kwetsbaar zijn als jongeren vaak denken, doet iets met mensen die minder topfit ouder worden. Je gaat je haast schuldig voelen over je voetje-voor-voetje de glibberige helling af. Want met dat bangige gedrag bevestig je het beeld waar we collectief vanaf moeten, namelijk dat senioren toch een ander soort mens zijn, kwetsbaarder.’

Paradox

Het is de paradox van elke ‘hulp bij emancipatie’, schrijft Breebaart in Trouw: ‘Met de beste bedoelingen wordt het publiek uitgelegd dat bepaalde ideeën over de geminachte of onderschatte bevolkingsgroep onterecht zijn. Maar als enkelingen in die groep de clichés ongewild bevestigen, krijgen ze een beetje het gevoel alsof ze het verpesten voor de rest van de club.’

Respect

Terwijl je van de maatschappij eigenlijk allebei wilt, zo schrijft de Trouw-columnist: respect voor wie je bent áfgezien van je leeftijd (of je kleur, of je sekse, of je geloof, of je inkomen) én respect voor het feit dat je tot een bepaalde bevolkingsgroep behoort, een groep waarmee je nou eenmaal iets deelt. ‘Bijvoorbeeld een lichaam dat veroudert en breekbaarder wordt. En dat je je daarvoor niet hoeft te schamen.”