Eindelijk tijd om veel te lezen
Annemarie Ehrlich-Liefmann kan nu eindelijk uitrusten en loslaten, zegt ze in de Volkskrant . De 100-jarige heeft tot haar 95ste voltijds gewerkt (als euritmie-docent), en daarna nog drie jaar één dag in de week.
Haar nogal late pensionering begon met de verhuizing van een groot huis naar een bescheiden kamer in een verpleeghuis in Zeist. Het was haar oudere broer Georg Liefmann die haar tipte voor een interview. ‘Ja, hij is al bijna twee jaar 100. We hebben een heel ander leven geleid. Sinds ik anderhalf jaar geleden bij hem in de buurt ben komen wonen, hebben we meer contact. Elke dinsdagochtend wandelt hij naar mij toe en lezen we samen een boek. Mijn broer leest hardop voor en ik lees mee in mijn eigen exemplaar. De afgelopen maanden hebben we ons zo verdiept in dementie, ik wilde daar meer over weten omdat in dit huis mensen met dementie wonen.’
Beleven wat je leest
Annemarie Ehrlich-Liefmann vraagt zich soms af, zegt zij in de Volkskrant, ‘of er een tweede persoon bestaat die zo dankbaar is als ik. Ik ben gezond en gelukkig, ik heb geen pijn en ben niet afgetakeld – ook niet in mijn hoofd.’ Heeft de 100-jarige nog plannen voor de nabije toekomst? Hierop zegt zij in de Volkskrant ‘Actief blijven. Ik heb nu eindelijk tijd om veel te lezen. Ik herlees werken van Rudolf Steiner, in de ochtend en in de avond een paar bladzijden. Van hem heb ik geleerd: het gaat niet om het onthouden, maar om het beleven van wat je leest.’
Dagelijks oefeningen doen
‘En ik blijf iedere dag mijn oefeningen doen: mijn linker- en rechterarm strekken, elk vijf keer tien tellen lang. Mijn been optillen, strekken en dan mijn voet neerzetten op mijn derde teen. Ook teken ik met mijn vinger geometrische figuren in de lucht, waarbij ik mij tegelijkertijd bewust ben van de lijnen die ik trek, de ruimte er buiten én van het middelpunt. Ook dat scherpt het bewustzijn. Bewijzen kan ik het niet, maar het kan zijn dat ik door mijn leven lang dagelijks oefeningen te doen, geestelijk gezond 100 jaar ben geworden.’