Aan meer zekerheid hangt een prijskaartje

De complexiteit in het oude stelsel zat in de pensioenbelofte, schrijft Roelof Salomons in zijn column in de Telegraaf: de ambitie. “Vooral in de communicatie ging het vaak mis. Nog steeds. Die belofte werd steeds duurder, omdat we ouder worden dan gedacht. En omdat de rekenrente – gebruikt om die ambitie te waarderen – bleef dalen, werd het stelsel onbetaalbaar.”

Dat probleem viel niet meer op te lossen met meer premies en risicovoller beleggen. “Tegenvallers kunnen tijdelijk worden doorgeschoven, maar dan wordt het wel tijd om te hervormen.” Hadden de hervormingen beter gekund? Zeker, schrijft Salomons in de Telegraaf: Maar nu door.

Meer aandacht voor koopkracht

Er is nog een uitdaging, waar veel bestuurders volgens Salomons gelukkig nu al werk van maken: Meer aandacht voor koopkracht en het bijhouden van inflatie. Jongere deelnemers bezitten voldoende risicobereidheid om te beleggen in aandelen, vastgoed en infrastructuur. Categorieën die een hoger rendement opleveren dan inflatie. Gepensioneerden moeten in zekere mate risicovol beleggen als zij hun koopkracht willen behouden. “Wellicht geen voorkeur, maar noodzaak. En dat gaat botsen, want beleggen betekent ook schommelingen van het vermogen. Dat rijmt slecht met decennia aan communicatie over ‘zeker pensioen’.”

Van ambitie naar vermogen

Maar dat is volgens de Telegraaf-columnist  meteen ook de grote winst. “Van ambitie naar vermogen. Eindelijk geen discussies meer over die vermaledijde rekenrente. Laat staan het aanpassen daarvan. Geen verschuiven van risico. Expliciet. Met de boodschap dat aan minder schommelingen, meer zekerheid, een prijskaartje hangt.”