Samen sterven kan beter zijn dan alleen achterblijven

Ook wie achterblijft nadat een geliefde stervenshulp heeft gekregen, kan ondraaglijk lijden. Praat daarom over partner-euthanasie, schrijft Marian Beekmans uit Sellingen in Trouw.

“Het pleidooi voor partner-euthanasie is geen pleidooi voor gemakzucht of maatschappelijke druk. Integendeel. Het vraagt om strenge waarborgen, vrijwilligheid, wilsbekwaamheid en een grondige toetsing.”

Cruciale rol artsen

Daarbij is het belangrijk te erkennen, schrijft Beekmans in Trouw, dat de grootste twijfel vaak bij de huisarts en euthanasie-arts zal liggen: zij zijn degenen die de euthanasie daadwerkelijk moeten uitvoeren en hebben de verantwoordelijkheid om zorgvuldig en terughoudend te toetsen of aan alle voorwaarden is voldaan. “Hun rol is cruciaal: zij bepalen uiteindelijk of een dergelijk traject ethisch en medisch verantwoord kan worden. Het gesprek met de arts is daarom onmisbaar en verdient evenveel aandacht als de persoonlijke overwegingen van de partners zelf.”

Recht om leven los te laten

Autonomie betekent volgens Beekmans niet alleen het recht om te blijven leven, maar ook het recht om het leven los te laten wanneer het zijn betekenis heeft verloren. “Voor sommige stellen hoort dat loslaten bij elkaar. Dat komt niet voort uit wanhoop, maar uit liefde.” Voor veel mensen, ook vanuit een religieuze of levensbeschouwelijke traditie, heeft het leven een intrinsieke waarde die bescherming verdient, aldus Beekmans in Trouw. “Dat uitgangspunt verdient respect. Tegelijkertijd roept de realiteit van ouderdom, verlies en eenzaamheid vragen op die niet eenvoudig te beantwoorden zijn met vaste regels.Juist daar, waar liefde en verantwoordelijkheid samenkomen, ontstaat de morele spanning die om een open gesprek vraagt.