Het is wel lief, dat ouder wordende lichaam
Ouder wordende mensen oogsten vooral bewondering als ze net doen alsof ze niet ouder geworden zijn, schrijft Marjoleine de Vos in haar column in NRC, als ze parachutespringen, of een spagaat maken, als ze zingen en dansen en hardlopen, of een nieuwe liefde vinden op hun 82ste. “Als oudere lichamen getoond worden, worden ze vaak enigszins vertederd ‘kwetsbaar’ en ‘ontroerend’ genoemd. Gewoon maar ouder zijn, voortdoen met grijs geworden haar en ietwat strammere bewegingen, de kleren wat losser om het lichaam, daar is weinig vertederends of bewonderenswaardigs aan.”
Magerte en vlezigheid
De Vos schrijft in NRC over een voorbeeld van ‘De ouder wordende mens’, zoals de tentoonstelling van Sam Drukker in Museum MORE in Ruurlo heet. “Het is wel lief, dat ouder wordende lichaam. De meneer die we op zijn geplooide rug zien, met die wonderlijke mengeling van magerte en vlezigheid die bij het ouder worden optreedt: magere schouders, veel rug en buik, dunne benen. Drukker laat hier en daar over haren, heupen, een bovenarm, een voorhoofd wat licht spelen. Hij is de meester van het witte veegje, een paar lichte toetsen die al dat ouder worden opnemen in het licht dat ons door de dagen tilt.”
Wat van de ouderdom te denken
Op zijn schilderijen weet je eigenlijk niet wat van de ouderdom te denken, aldus de NRC-columnist, en dat is maar goed ook. “Al dat oordelen is juist het probleem. Het lichaam van mijn zeer oude moeder is me op een intieme manier vertrouwd, ik vraag me nooit af of ik het mooi of niet mooi vind. Eigenlijk ook niet of het ‘kwetsbaar’ of ‘ontroerend’ is. Dat vind ik soms wel van haar, maar niet apart van haar lichaam. Het is een geheel. Een ouder wordende mens.”