Geen tijd om me eenzaam te voelen

Verspreid over het land zijn er tientallen locaties voor ‘intergenerationeel wonen’, plekken waar ouderen en studenten door elkaar wonen. Beide doelgroepen behoren tot een leeftijdscategorie waarin eenzaamheid relatief vaak voorkomt, aldus Trouw. Door ze bij elkaar te laten wonen en naar elkaar om te laten kijken, wordt die eenzaamheid tegengegaan, is het idee.

Karel van Berk is initiatiefnemer van Het Ouden Huis in Bodegraven. Hij legt uit dat hij een wooncomplex wilde creëren waar bewoners elkaar helpen. Een gemeenschap van ‘vragers en dragers’ noemt hij het: er woont een mix van ouderen met én zonder zorgvraag. En studenten.

Comfortabele plek

“Ouderenzorg in Nederland is eigenlijk incidentmanagement”, zegt Van Berk in Trouw. “Pas als het echt niet meer gaat, als alle mantelzorgers uitgeput zijn, wordt iemand opgenomen. Juist op een moment dat iemand extra kwetsbaar is, is er geen ruimte meer om te kijken naar een comfortabele plek dichtbij.” Met Het Ouden Huis wilden Van Berk en mede-initiatiefnemer Leonard Smit ouderen een plek bieden waar ze al eerder terecht kunnen

Doe het voor de kinderen

“Ik heb het te druk om me eenzaam te voelen”, zegt in Trouw een 84-jarige actieve bewoonster zonder zorgvraag. “Ik mankeer weinig, maar de kinderen waren toch bang dat ik van de trap zou vallen en dat ze me pas bij hun volgende koffiebezoek zouden vinden. Ik wilde hen ontlasten van die angst.”

Wanhopige telefoontjes

De behoefte aan gemeenschappelijke woonvormen is groot, merkt Van Berk. “We worden elke week wel een keer gebeld door wanhopige ouderen of hun kinderen met de vraag wanneer ze aan de beurt zijn.” Er staan 330 mensen – alleenstaand of samen – uit Bodegraven op de wachtlijst. Het wooncomplex heeft maar 24 appartementen.

Subsidie afgelopen

Hij zou Het Ouden Huis graag uitbreiden, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. “We kunnen op weinig overheidsregelingen aanspraak maken en de subsidie voor intergenerationeel wonen is afgelopen.”