Niet nóg meer op het bordje van de familie

De zorg een taak van ons allemaal? Een lezer van het AD reageert: “Zelf heb ik mijn hele werkzame leven in de ouderenzorg gewerkt. Zeker de laatste twintig jaar voor mijn pensioen maakte ik al mee dat als familie een van hun ouders naar het verzorgingshuis begeleidden, zij zelf op waren en hun het huilen nader dan het lachen stond. Ze waren op, doodmoe omdat ze met hun baan, gezin en sociale leven zichzelf voorbij liepen. Zelf heb ik dat ook gehad met mijn moeder. Natuurlijk kan familie verzorgen, maar alstublieft niet nog meer op hun bordje, want dat kan niet.”

Niemand vraagt hoe wij het redden

Een ander lezers schrijft in het AD: “Hebben wij geen kinderen? Die hebben wij. Willen die niet helpen? Ja, dat willen ze best. Kunnen is een ander verhaal: ze werken hard en hebben eveneens een huishouden. Buren? Ja, een buurgezin weet van de operatie en heeft zelf moeite om alle ballen hoog te houden. De rest weet van niets. Veel sociale contacten hebben wij niet waar wij wonen. En als je ouder wordt, bestaan die vaak uit mensen die zelf al hulp hebben. Mijn lichaam geeft duidelijk aan dat ik veel te veel doe. Dat bestaat uit hoogstnoodzakelijke dingen. Wat mij nog het meest tegen de borst stuit, is dat vanuit de gezondsheidzorg nog niemand heeft gevraagd of en hoe wij het redden. Dus dat die gezondheid veel geld aan ons kwijt is, vergeet het maar.”