Met diagnose autisme nieuw levensverhaal

Hoogleraar Hilde Geurts van de Universiteit van Amsterdam schreef een boek over ouderen met autisme, een vergeten groep die nog steeds groeit: Alles wat we (willen) weten over verouderen met autisme. ‘Je kunt stellen dat deze mensen bij wetenschappers en clinici decennialang buiten beeld zijn gebleven’, zegt zij in Het Parool.

Seniorisme

Een autismediagnose wordt steeds vaker op latere leeftijd gesteld of ten onrechte niet gesteld. In dit kader zie je ook dat er sprake is van wat we seniorisme noemen, aldus Geurts.  “Wat voegt zo’n diagnose eigenlijk nog toe voor een ouder iemand? Dat is een onjuiste gedachte.” Waarom? “Omdat het wel een helpende diagnose kan zijn, ook als die laat is gesteld. Het gaat om herkenning en erkenning. Deze mensen hebben hun hele leven lang gehoord dat er van alles mis met ze is; ze zijn tegen muren aangelopen en hebben daardoor vaak een negatief zelfbeeld. Doordat ze ouder zijn en die diagnose krijgen, kunnen ze eigenlijk een nieuw levensverhaal gaan schrijven.”

Zelfcompassie

Doordat je bepaalde inzichten hebt, zegt hoogleraar Geurts in Het Parool, kun je verder komen. “Bijvoorbeeld door het contact met kinderen te herstellen, dat al heel lang verbroken was. Mensen hebben meer zicht op hun eigen ingewikkeldheden en de ingewikkelde kant van anderen. Samen kun je er op een betere manier mee omgaan. Deze mensen werken aan hun zelfcompassie.”