Verouderen zul je, al kan het wel wat minder

Een middel om (veel) ouder te worden dan de pakweg 110 jaar die ons nu in het beste geval gegeven is, lijkt in aantocht. Nu maar hopen dat we het nog meemaken, stelt moleculair bioloog en Nobelprijswinnaar Venki Ramakrishnan (72) in de Volkskrant.

Venki Ramakrishnan is er maar meteen duidelijk over. Alle opgewonden verhalen uit Silicon Valley over het uploaden van het brein, het invriezen van doden of het oprekken van de levensduur met exotische pilletjes ten spijt: de eerste mens die 150 jaar oud zal worden, moet nog geboren worden, denkt hij.

Morrelen aan slot van veroudering

In zijn net verschenen boek (Waarom we sterven) zet Ramakrishnan de nieuwe biologische inzichten over veroudering op een rij, aldus de Volkskrant. Want met de opkomst van de moderne celbiologie, pakweg de afgelopen dertig jaar, begint de wetenschap eindelijk te snappen wat het precies is, waardoor we met het klimmen der jaren krakkemikkiger, gerimpelder en grijzer worden. En lukt het wetenschappers, bij proefdieren, zelfs al te morrelen aan het slot van de veroudering.

Hoe moeilijk zal het zijn

Alleen is dat nog wat anders dan er nu al iets aan kunnen doen, zal Ramakrishnan dit weekend uiteenzetten, op het Brainwash-festival in Amsterdam. ‘Voorlopig is het idee dat we allemaal kunnen leven tot voorbij de 100 nog net zo ver weg als dertig jaar geleden’, zegt hij. ‘De vraag is niet zozeer of het mogelijk is om ouderdom te vertragen; de vraag is vooral hoe moeilijk dat zal zijn.’

Stagnerende maatschappij

Als er een wondermiddel zou zijn waarmee we nog eens duizend jaar zou blijven leven, zal het ook gebruikt worden, door iedereen, aldus Ramakrishnan in de Volkskrant. ‘En stel je eens voor dat dezelfde mensen dan blijven rondhangen. Nieuwe ideeën en doorbraken komen vaak niet van oudere mensen, maar van mensen die nog jong en stoutmoedig zijn en op nieuwe manieren denken. Ik denk dat je een stagnerende maatschappij zou creëren, in plaats van een wereld waar nieuwe mensen en ideeën tot ontwikkeling komen. Het lijkt me beter om te accepteren dat we dit leven nu eenmaal hebben en er het beste van moeten maken, voordat we plaatsmaken voor de volgende generaties.’